Polimialgia reumatyczna

Author

Polimialgia reumatyczna jest uogólnioną chorobą tkanki łącznej. Schorzenie to występuje głównie u osób starszych- tj. u osób, które przekroczyły 50 rok życia. Najczęściej są nimi osoby pochodzenia północnoeuropejskiego. Schorzenie to częściej dotyka kobiet niż mężczyzn. Cechy polimialgii reumatycznej

  • objawy ogólne:
  • gorączka,
  • zmęczenie,
  • znaczny spadek masy ciała,
  • depresja,
  • ból oraz sztywność karku a także bliższych okolic barków,
  • ból oraz sztywność w obrębie obręczy biodrowej,
  • tkliwość mięśni,
  • poranna sztywność stawów uniemożliwiająca samodzielne wstanie z łóżka lub ubranie się,
  • zmiany zapalne w stawach nadgarstkowych, drobnych stawach rąk, stawach kolanowych oraz stóp o charakterze łagodnym,
  • podwyższenie wartości OB,
  • niedokrwistość normochromiczna,
  • niedokrwistość normocytarna.

Leczenie

Głównym celem leczenia polimailgii reumatycznej jest uwolnienie pacjenta od dolegliwości ze strony układu mięśniowo-kostno-stawowego. Ważna jest również normalizacja wartości OB.

Odpowiedź na leczenie kortykosteidami w polimialgii reumatycznej jest najczęściej pełna. Innymi słowy stwierdza się całkowite ustąpienie objawów w ciągu kilku dni. Dawki dobierane są indywidualnie dla każdego chorego. Przez pierwszy miesiąc stosowanej terapii stosuje się odpowiednie dawki prednizolonu, dzięki któremu można uzyskać doskonałą kontrolę objawów klinicznych łącznie ze spadkiem OB. Po tym czasie istotne jest to, by utrzymać dawkę poniżej 10 mg/dobę przez 6 najbliższych miesięcy. Należy
jednakże pamiętać, że przed zastosowaniem terapii opartej na kortykosteroidach, konieczne jest uprzedzenie chorego, że czas jej trwania może wynosić 2, a nawet 5 lat. Kortykosteroidy powodować mogą szereg skutków ubocznych. Należą do nich:

  1. otyłość,
  2. atrofia skóry,
  3. obrzęki,
  4. podwyższone ciśnienie wewnątrz-gałkowe,
  5. zaćma,
  6. zaburzenia gastroenterologiczne,
  7. cukrzyca,
  8. osteoporoza.

Ryzyko wystąpienia objawów ubocznych

Wysokie ryzyko skutków ubocznych stwierdza się przy stosowaniu dużych dawek w okresie początkowym (tj. takich, które przekraczają 30 mg prednizolonu). Równie duże prawdopodobieństwo wystąpienia skutków ubocznych stwierdza się, gdy dawka podtrzymująca wynosi 10 mg oraz wówczas, gdy dawki sumaryczne są wysokie. Z kolei wówczas, gdy leczenie podtrzymujące nie przekracza 5 mg/ dobę, uważa się je za względnie bezpieczne.

Leave a Comment